حیرانم از گم شدن سجاده عشق

و لاغر شدن هر روزه ان لبخند

و ملالی هم نیست ،جز در بند شدن پروازخیال

و محکوم شدن شادیها

و خطا در خطا نامیدن ان صحبت

در دلم بود که: ای کاش دوستی

مهر و محبت را هم بانکی بود

که  روز مبادا  بر میداشتی همه را

در دلم بود که ای کاش: روز مبادائی نبود

******************************

 در این شهر غریب

شقایق ها همه ایکون همه شکلک شده اند

در  پرده بگویمت دوست من دراین دیار

ز نامهری کسان خاموش دل

نا اشنایان حافظ همه اسرار شده اند

نامه ام طولانی شد

 حرف اخر با بغض فرو خورده  خود:

مثل تو و مثل همه،حال من هم خوب است

و هر روز می نالیم این دروغ تکراری را