چه راحت سرک میکشد

به خلوت خیال من

و فرشته میشود

برای من که فرشته ندیده ام

و با احترام تمام  غرق مهتاب میکند

وجود خاکستری مرا

گاه که  میرود پشت ابرها

 زیر ملافه  و در اغوش ذهن من

 رنگ بلو ری و برنزی او

 میشود طلا ، و من می فشارم ملافه را

ماه اسمانی به تبسمی از ان بالا:

تو در کنار شمعدانی و رختخواب خود 

 نمیتوانی ازاد باشی پس  راز باش