فریدون

بیستون را عشق کند شهرتش فرهاد برد

fridontwo — Sun, 22 Feb 2009 11:23:18 GMT

میگویند و راست میگویند که هر امدنی را رفتنی هست و

اینک که عازم مسافرتی طولانی و پر مشغله ای هستم

از مردانگی بدور دیدم که دوستان را بی اطلاع بگذارم

تا ندادن جواب کامنت ها را حمل بر بی احترامی نگذارند و

عذرتقصیر بپذیرند

ز کویت رخت بربستم نگاهی زاد راهم کن

به تقصیر عنایت یک تبسم عذر خواهم کن

ره آوارگی در پیش و از پی دیده‌ی حسرت

وداعی نام نه این را و چشمی بر نگاهم کن

ز کوی او که کار پاسبان کعبه می‌کردم

خدایا بی ضرورت گر روم سنگ سیاهم کن

بخوان ای عشق افسونی و آن افسون بدم بر من

مرا بال و پری ده مرغ آن پرواز گاهم کن

به کنعانم مبر ای بخت من یوسف نمی‌خواهم

ببرآنجا که کوی اوست در زندان و چاهم کن

نمي آيي به خواب من

fridontwo — Thu, 19 Feb 2009 14:59:27 GMT

هواي عاشقي تارا هواي ديگري دارد

سكوت چشم هاي تو صداي ديگري دارد

چرا يك شب فقط يك شب نمي آيي به خواب من

خيالت شايد اين شب ها سراي ديگري دارد

دل من زير پاي تو به جرم عاشقي له شد

ولي جرم من اي ظالم سزاي ديگري دارد

تو گفتي دوستت دارم ببين از من مشو دلگير

دروغ از تو شنيدن هم صفاي ديگري دارد

نقاش شدی و نقش میکشی اين شب ها

که نقش پرده تو شدن هم معنای ديگري دارد.

نگارم بنشين

fridontwo — Thu, 19 Feb 2009 14:36:18 GMT

امشب سر اين کوچه کنارم بنشين

از شب و شهر تو خاطره دارم بنشين

کس با خبر ازسر من و ناز تو نیست

فکرت داده بر باد همه دار وندارم بنشين

شب سردی ست اگر حوصله داری چندی

تا بگيری خبر از حال نزارم بنشين

گفته ام باد صبا خانه تکانی بکند

تارسدنکهتی ازکوی تو.نگارم بنشين

دختران آخر اين کوچه پر از هلهله اند

حاليا می رسی از راه .نگارم بنشين

...............................................

در دل مني و باز دور و بي کرانه اي

دور از مني و با دلم هم آشيانه اي

دل به بي کرانه ها به ديدن تو پر زند

با صداي بال ها ، ميان لب ترانه اي

نقش و نقاش

fridontwo — Tue, 17 Feb 2009 12:41:22 GMT

ز سخن چینان شنیدی که آشنایت نیستم؟

خاطراتت را باز کن تا بگویم که کیستم

هم صحبتی من از نقاشی که سخت نیست

صخره ام، هرچند بی مهری کنی می ایستم

تا نگویی اشک های شمع از کم طاقتی ست

در من آتشی به پا کردی میدانی که نگریستم

چون شکست آیینه تماشا صد برابر شود

صد بار تماشا یت کردم تو خندیدی که کیستم

زندگی در برزخ وصل و جدایی ساده نیست

کاش من هم در تابلوی نقاشی تو می زیستم

فرستاد سمت ماه

fridontwo — Mon, 16 Feb 2009 08:21:00 GMT

زن داشت می شکست ونمی گفت آه!

این تکه رانوشت وفرستاد سمت ماه

یک روسری به رنگ سفیدی برفها

پیراهنش بلند، کمی سبز و راه راه

این زن که بی بهانه به پاییز دادنش

رد می شود زکوچه ی شما هم گاه به گاه!

درچشمهای زن ، زنِ تنها نمانده است

جزحسرتی همیشه و تصویر یک نگاه

بادرد سایه های خودش خو گرفته بود

دراو نشسته بود یکی هم به اشتباه

تاآمدازدهن بپرد، نه !نمی روم....... !

پردنش دوباره و تبعید شد به چاه

تنهابه جرم زن شدنش خم شدو شکست

آه ازدل شکسته ی زنهای بی گناه

حالا کنار پنجره زن ضجه می کشد

آه ازتمام روزهای رفته ی من آه ، آه !

بخوان.......یواشکی

fridontwo — Sun, 15 Feb 2009 14:16:18 GMT

بیا و یک سر سوزن...یواشکی

ترا ببینم در ته کوچه...یواشکی

در می روم به نیمه اسفند ماه پیر

از خاطرات مبهم بهمن یواشکی

این روزها در کامنت هاحرف می زنند

این وبلاگ نویسان ساده ...یواشکی

نگاه میکنند از پشت شیشه ها

به چشم های آبی و روشن هم...یواشکی

چندی نمانده که بسفر ی در جنوب روم

هران چه بخواهی بگو بیاورم ...یواشکی

دست تو را گرفته به دستان گرم خویش

در تو خلاصه می شوم ...یواشکی

چیزی نمانده است به جز قلب خط خطی

اصلا بزن دوباره و بشکن...یواشکی

من راببخش دست خودم نیست خوب من

سر می کشم به قلب تو گاهاَ...یواشکی!

عطر دوست از بهار بی نیازم میکند

fridontwo — Tue, 10 Feb 2009 12:58:18 GMT

پست مورخ ۱۹/۱۱/۸۷خانم نازنین گل یخ بقدری زیبا و

استعاره ای بود که من این نوشته را با استفاده از مطالب

ایشان مینویسم

تب الوده نگاهی را

از مار درون

بر احساس تو می پاشید

دستان تو پر بود از دستمال سفید

و چشمان او یک باتلاقی ابی

و شوق اغوشی تند

که ترا وسوسه خود میکرد

دل تو ابستن یک حادثه بود

پای تو هیولا شده بود

و لبانت اتش زا

بسترت هوای نفسی را میخواست

و شانه هایت باران گناه

بازوانت سو به غروبی حزن انگیز

شب تمنای ترا داشت

...........................................

چه کسی جز من خواهد فهمید

که ان دستمال سفید

در ان باران تند چراخیس نشد ؟

امروز برقص فردا دیر است

fridontwo — Thu, 05 Feb 2009 12:37:18 GMT

ارزوی مومیائی شدن

جاویدانگی بعد از مرگ

بهار ترا .مومیائی کرده است

و خیال راه های نرفته را

در گیسوان بافته ای

فریاد تو در اینه لب میزندکه:

رخت های پیشینم کجاست

این سیم خاردارذهن

کوزه اب ترا میشکند

این خانه بتاریکی فریاد نیست

شبيه زني در آينه

كه ابروهايش را برمي دارد

و خوردن قارچ با عطر بهار نارنج

با صدای مرغ های دریائی

موج اب را به حوض کوچک امروزباز کن

و برقص در جهت گل های دامنت

بشکن اینه تقدس را و خود را ببین

fridontwo — Tue, 03 Feb 2009 14:36:18 GMT

گل را که اب میدهم

با تو صحبت میکنم

و در ان گم میشوم

و بی خوردن ان خرما

شیرین کام میشوم

.................................

فرقی نمیکند

برکه باشی

یا که دریا

زلال که باشی

اسمان در توست

................................

اینجا هوا

بوی حنای عروس دارد

و عطر گیسوی ترا میدهد

و نور اینه ای که تو مقدس کرده ای

روشن و تاریک میکند دیوار ها را

.................................

چتر خیال

بیشتر خیسم میکند

کاش میشد

میشکستی تو ان تقدس را

که همیشه در اینه ات بود

ماه ولگرد

fridontwo — Wed, 28 Jan 2009 13:30:18 GMT

این ماه ولگرد

چه راحت سرک میکشد

به خلوت خیال من

و فرشته میشود

برای من که فرشته ندیده ام

و با احترام تمام غرق مهتاب میکند

وجود خاکستری مرا

گاه که میرود پشت ابرها

زیر ملافه و در اغوش ذهن من

رنگ بلو ری و برنزی او

میشود طلا ، و من می فشارم ملافه را

ماه اسمانی به تبسمی از ان بالا:

تو در کنار شمعدانی و رختخواب خود

نمیتوانی ازاد باشی پس راز باش